tile

دربارۀ سرکوبی تظاهرات ۲۲ بهمن ۱۳۸۸ و به مناسبت نوروز ۱۳۸۹



 

 گزیده‌ها


از ویژگی‌های عمدۀ بحران سیاسی که این شمارۀ ویژه را به خود اختصاص داده شمار کم‌سابقۀ بیانیه‌ها، هشدارها و تفسیرهائی است که از سوی رهبران دولت جمهوری اسلامی از یک سو و شخصیت‌های فعّال در جنبش اعتراضی سبز، از سوی دیگر، تا کنون منتشر شده است. نکات عمدۀ بسیار در این گونه سخنان بازتاب یافته‌اند. از سبب‌های پدیداری و آشکارشدن عمق دوگانگی در ساختار سیاسی نظام و بالاگرفتن ناخشنودی‌های دیرینۀ ملت از دولت تا انواع پیش‌بینی‌ها پیشنهادها برای حل بحران. پاره‌ای از این سخنان و نوشته‌ها به احتمال بسیار جزئی از منابع و اسناد دست اول پژوهش تاریخ‌نگاران دربارۀ دوران بحرانی کنونی ایران خواهند شد. از این روست که ثبت و انتشار آن‌ها را در این شماره سودمند دانستیم.    
در این بخش نوشته‌ها و سخنانی را برگزیده‌ایم که به روشنی معرف آراء متنفذترین شخصیت‌های کلیدی، اعم از دولتی و غیردولتی، در عرصۀ این بحران تاریخی بوده‌اند: مهدی کرّوبی و میر حسین موسوی، از فعالان و مدافعان نامدار جنبش؛ علی خامنه‌ای رهبر، محمود احمدی‌نژاد، رئیس جمهور، صادق آملی لاریجانی، رئیس قوه قضائیه و محمدعلی جعفری، فرمانده سپاه پاسداران جمهوری اسلامی؛ و حسینعلی منتظری از منتقدان دیرینۀ آن. نوشته‌ای از یکی ار نخستین «روشنفکران دینی،» عبدالله نوری، را از آن رو برگزیده‌ایم که گرچه ده سال پیش، در 1378، انتشار یافته است، امّا امروز هم می‌تواند شرح گویائی از رفتار حاکمان در قانون‌شکنی، آزادی‌ستیزی و بی‌اعتنائی به منافع ملی ایران شمرده شود.     


 

مهدی کرّوبی

دربارۀ سرکوبی تظاهرات ۲۲ بهمن ۱۳۸۸


از حضور فراگیر و گسترده شما به رغم فشارهای امنیتی و فضای بسته سیاسی حاکم در مراسم ۲۲ بهمن امسال عمیقا سپاسگزارم. امسال اگرچه مراسم ۲۲ بهمن با دعوت همه جناح‌های سیاسی و شخصیت‌ها و مراجع عظام، با امید گشایش روزنه‌هایی به سوی حل بحران و مشکلات ملی انجام پذیرفت، اما متاسفانه جریان تمامیت‌خواه و خشونت‌طلب می‌کوشد با استفاده از صدا و سیما و رسانه‌های دولتی و شبه‌دولتی خود، با بی‌اخلاقی تمام و وارونه‌سازی واقعیت و پنهان‌کردن وحشی‌گری‌های جانبی و فضای امنیتی حاکم بر این راهپیمایی، آن‌را به نفع خود مصادره کند. جریان خشونت‌طلب می‌خواهد از این راهپیمایی که با حضور عظیم اصلاح‌طلبان و اصول‌گرایان امکان‌پذیر شد، برای پاک‌کردن آثار ناشی از زندانی‌کردن‌ها و جنایت‌ها و شکنجه‌ها و کشتارهای خیابانی بهره برد. می‌خواهد چادری از مغلطه و کژنمایی بر این جنایات و وحشی‌گری‌های خود بکشد. 

راهپیمایی ۲۲ بهمن امسال درحالی برگزار شد که نیروی‌های نظامی و امنیتی، تهران را به یک پادگان تبدیل کرده‌بودند. آن‌ها با هر حرکت و نشانه‌ای از عدم موافقت با وضع موجود، به‌شدت برخورد‌ می‌کردند و آن‌را خفه می‌کردند. طرفه آن‌که، حتی یک تصویر از این همه لشگرکشی و پرتاب نارنجک‌های اشک‌آور و ضرب و شتم شما مردم، در رسانه‌های داخلی نشان داده‌نشد! گویا چشمانشان، با پرده‌هایی از گمراهی پوشیده شده که گمان می‌کنند که توانسته‌اند بر خاطره جمعی مردم پرده فراموشی بکشند و با مصادره تمام و کمال این مراسم ملی و مذهبی و انقلابی به نفع خود، مستمسکی برای ادامه جریان «سلب حقوق حقه مردم» فراهم کنند. حال آن‌که بدون دعوت جریان‌های سیاسی و حضور مردمی، راهپیمایی ۲۲ بهمن امسال، به راهپیمایی بی‌رمق یکان‌های نظامی و امنیتی تبدیل می‌شد و امکان چنین بهره‌برداری تبلیغاتی برای ایشان فراهم نمی‌آمد. 

همه ما می‌دانیم که حضور شما مردم در راهپیمایی ۲۲ بهمن، به یقین نه به دلیل علاقه‌تان به سیاست‌های سرکوب و پرکردن زندان‌ها که به‌دلیل علایق ملی و عشق‌تان به ایران، انقلاب و امام بود. شما مردم خوب کشورمان در راهپیمایی سالگرد انقلاب اسلامی شرکت نکردید تا با کتک‌زدن مردم بیعت کنید. شما مردم مومن کشور ما بهتر از هرکسی می‌دانید که ریختن خون بی‌گناهان با مبانی دین و اخلاق‌تان سازگار نیست. مگر مولای ما علی (علیه‌السلام) برای تقویت حکومت خود زندان‌هایش را پرمی‌کرد؟ شما مردم شهید داده کشورمان، راضی به سرپوش گذاشتن روی جنایات کهریزک و مجتمع سبحان و خوابگاه‌های دانشجویی و بی‌حرمتی به مراجع نیستید و حضور شما در راهپیمایی ۲۲ بهمن هم، تاییدی بر آن جنایات نبوده‌است. با این‌حال کسانی که حداکثر تلاش خود را برای مهندسی تظاهرات ۲۲ بهمن به‌کار بردند و از سراسر کشور با صدها اتوبوس و قطار نیرو به تهران اعزام کردند، باید دلیل خالی ماندن میدان آزادی را به هنگام سخنرانی، علی‌رغم استفاده از این همه نیرو و بسیج نیروهای انتظامی و نظامی خود توضیح دهند. مگر می‌شود تصور کرد که مردمی چنین فهیم، دلیل حضور ده‌ها‌هزار نفری نیروهای نظامی و انتظامی در خیابان‌ها را ندانند؟ آیا فکر می‌کنند مردم فشار نیروهای انتظامی و لباس‌شخصی‌ها با قمه و باتوم و گاز فلفل، برای جلوگیری از پیوستن خدمتگزاران نظام و ایران به خیل خروشان‌شان را نمی‌بینند؟ آیا تصور می‌کنند که مردم متوجه ترس و ضعف حاکمیت نشده‌اند؟
مردم عزیز، حضور شما در راهپیمایی ۲۲ بهمن امسال قابل تحلیل نیست، مگر آن‌که صف‌آرایی‌های دو گرایش عمده در این تظاهرات، مستقل از هم، نمایش داده و ارزیابی شود. ما با دوگرایش روبرو هستیم. یکی گرایشی است که از حق اجتماع و راهپیمایی مردم که در اصل ۲۷ قانون اساسی نیز بر آن تصریح شده، می‌هراسد و برای‌همین روز راهپیمایی ملی، تهران را به پادگان تبدیل می‌کند. گرایشی که فقط حضور طرفداران خود را در راهپیمایی برمی‌تابد و ملت را مجموعه‌ای از افراد طرف‌دار و تابع خود می‌داند و بقیه مردم را، حتی اگر اکثریت نیز باشند، خس و خاشاک می‌خواند. اما سوی دیگر، گرایشی است که شما را با همه تنوع و رنگارنگی اعتقادی‌تان، فارغ از ویژگی‌های جنسیتی و قومیتی و فرهنگی و طبقاتی، به رسمیت می‌شناسد. گرایشی که مردم را نه صرفا به میدان آزادی، بلکه به نشستن سر سفره آزادی فرامی‌خواند. لذا برای ازمیان رفتن پرده‌های گمراهی از جلوی دیدگان جریان تمامیت‌خواه، براساس آموزه‌های مرادم امام خمینی(ره)، دو پیشنهاد دارم.

پیشنهاد اولم این است که همان‌طور که حضرت امام در سال ۱۳۴۱ فرمود «حاکمیت یک میتینگ در یکی از میادین بزرگ تهران برگزار کند، به ما هم در بیابان و کویر قم اجازه متینگ بدهند»، می‌خواهم براساس حق مسلم مردم، طبق اصل ۲۷ قانون اساسی، مجوز بدهند که در میدانی از تهران راهپیمایی از طرف ما برگزار شود تا اقلیت و اکثریت مشخص شود. امنیتش را هم خودمان تامین می‌کنیم و تضمین می‌دهیم که این راهپیمایی با پرهیز از هرگونه شعار ساختارشکن برگزار شود؛ یک راهپیمایی آزاد، آن‌هم یک‌بار برای همیشه، تا وزن هر گرایش در جامعه ما، بی‌فشار و تهدید روشن شود.

اما پیشنهاد دوم: درحالی‌که جریان تمامیت‌خواه می‌خواهد راهپیمایی ۲۲ بهمن را به رفراندومی برای تایید سیاست‌های خشونت‌آمیز و ضدمردمی خود تبدیل کند، پیشنهاد می‌کنم که براساس اصل ۵۹ قانون اساسی، رفراندومی برای برون‌رفت از بحران برگزار شود تا به حاکمیت شورای نگهبان پایان دهد. دخالت‌هایی که به‌نام نظارت استصوابی، حاکمیت مردم را نشانه گرفته‌است و حتی از نظارت استصوابی هم پا را فراتر گذاشته‌است. این دخالت‌هاست که مانع برگزاری یک انتخابات آزاد ریاست‌جمهوری و تشکیل یک مجلس خبرگان و شورای اسلامی مستقل می‌شود. این چگونه مجلس مستقلی است که نمایندگان ملتش، از ترس نظارت شورای نگهبان، مجبورند که هربار بیانیه‌هایی برای محاکمه دلسوزان کشور تنظیم می‌شود، آن‌را امضا کنند؟ کارنامه انتخابات دهم ریاست جمهوری نشان داد که این، تنها رفراندوم است که می‌تواند راهگشای ما برای عبور از این تنگناها باشد. در کنار حضور مجلسی مستقل است که اصول مربوط به منافع و حقوق اساسی ملت مانند آزادی رسانه‌ها و مطبوعات، اصلاح شرایط برگزاری دادگاه‌های سیاسی و … هم تامین می‌شود. و نیز این گونه مجلسی، فارغ از سایه حاکمیت شورای نگهبان است که وزن نیروهای سیاسی در جامعه را روشن خواهد کرد، نه جوسازی و تمهیدات دولتی و هزینه‌های میلیاردی، چنان‌که در ۲۲ بهمن امسال دیدیم.*
__________
*برگرفته از گویا نیوز، ۲۵ بهمن ۱۳۸۸. . 

***


به مناسبت نوروز ۱۳۸۹


پیشاپیش تبریک می‌گویم فرارسیدن عید نوروز باستانی و سال جدید را، و انشاالله امیدواریم سال جدید سالی پر خیر و برکت و آرامش همراه با اجرای قانون و رعایت حقوق شهروندان باشد. سالی که در روزهای پایانی هستیم سال تلخی شد البته از نعمت‌های خدا سپاسگزاریم اما به هرجهت حوادث خوبی پیش نیامد. بجای اینکه یک انتخاباتی موجب آرامش و اطمینان خاطر شود، موجب شوق و شور و شعف شود، تبدیل شد به زندان و کشتار و حوادث سختی که در موارد و مواقع مختلف پیش آمد. تا ۲۲ خرداد همه امور بخوبی پیش می‌رفت و تا برگزاری انتخابات خیلی خوب بود و شاهد حضور گسترده مردم بودیم اما حوادث بعدی، که قطعا حوادث بی‌سابقه‌ای در جمهوری اسلامی ایران بود، تلخ و تاسف‌بار بود. اینکه تعداد زیادی از مسئولان گذشته نظام از وزیر و وکیل و مدیر و… به دلیل فعالیت‌های سیاسی و انتخاباتی همراه با افرادی از دیگر اقشار اجتماعی پس از اعلام نتیجه انتخابات به این وسعت و گستردگی بازداشت و زندانی شوند، یا فضای کاری مطبوعات سخت و بیش از ده روزنامه طی این مدت توقیف و تعطیل شود و حوادث غیرقابل تصور دیگری که رخداد و مجال ذکر آنها نیست و همه به آن واقفید. امیدواریم بعد خسارت وارده جبران شود و منظورم بیشتر خسارت‌های معنوی و حیثیتی است که به افراد و اشخاص وارد شده است.

این روزها بین روز پیروزی انقلاب اسلامی و جمهوری اسلامی قراردارد و به روز جمهوری اسلامی نزدیک می‌شویم و کمتر از بیست روز به روز رای دادن و همه پرسی در سال ۵۸ مانده است. لازم می‌دانم چند جمله‌ای راجع به این روز جمهوری اسلامی بیان کنم. امام خمینی در دوران مبارزه و انقلاب وعده‌هایی به مردم داد. امام در صحبت‌ها و اعلامیه‌هایش همیشه خطابش به مردم بود و به رای و نظر مردم تکیه می‌کرد و وعده برقراری جمهوری می‌داد فلذا وقتی حکم تشکیل دولت موقت را می‌دهد تصریح می‌کند چون مردم مرا به عنوان رهبر انتخاب کرده‌اند این حکم را می‌دهم. و به همین دلیل امام پس از پیروزی انقلاب برخلاف رویه جاری در دیگر انقلاب‌ها بلافاصله برای تعیین نوع نظام به رای مردم رجوع کرد. در آن موقع کشور هنوز فاقد نهادهای امنیتی و پلیسی مستقر بود اما در یک چنین شرایطی امام بر انجام همه‌پرسی و رای مردم تاکید کرد و ۲/۹۸ درصد رای به جمهوری اسلامی دادند و گاهی برخی می‌گویند مردم رای دادند اما نمی‌دانستند به چه رای می‌دهند اما بنظرم این درست نیست اما قطعا آنچه امروز هست آن نیست که مردم به آن رای دادند. این مائیم که آمدیم با اعمال سلیقه و عملمان جمهوریت و اسلامیت را به اینصورت در آوردیم . . . 

اوضاع ما متاسفانه به همین صورتی شده است که شاهدش هستیم. شما می‌خواهید که کنگره تشکیل دهید اما اجازه نمی‌دهند و این جای سئوال بسیار دارد و ایضا نسبت به بقیه امور، آن جمهوری اسلامی که مردم رای دادند آنی نیست که الان هست. ما نه جاسوسیم و نه برانداز و… و آنهایی که این نسبت‌ها را به ما می‌دهند خود به‌خوبی می‌دانند که اینها ناروا و دروغ و تهمت و بهتان است. ما به دنبال همان جمهوری اسلامی واقعی که مردم در سال ۵۸ به آن رای دادند، هستیم. من روحانی هستم، سابقا در کوچه و خیابان مردم به روحانی احترام می‌گذاشتند و بعضا متلکی هم می‌گفتند اما خدا شاهد است من امروز از این تبلیغات دروغ و تهمت و نسبت‌هایی که می‌دهند به اندازه آن متلک گفتن‌ها ناراحت نمی‌شوم چرا که خودم می‌دانم ضد انقلاب و نظام نیستم، عامل بیگانه هم نیستم و نمی‌دانم اینها که اینها را می‌گویند و می‌نویسند چطور می‌خواهند جواب خدا را بدهند؟ اینها به دیگران همینگونه حمله می‌کنند. دو دفعه به در خانه ما آمده‌اند و بار دوم به در خانه جدید ما که هنوز ساکن آنجا نشده‌ایم، آمدند و مزاحم مردم و همسایه‌ها شدند و به در و دیوار رنگ پاشیدند و شعار نوشتند و دوربین‌های مدار بسته مجتمع را به سرقت بردند و شیشه‌های ساختمان را شکستند و به خانم یکی از همسایه‌ها توهین کردند. آیا این وضع برای جمهوری اسلامی‌ننگ نیست؟ آیا اینها برای نظام خوب است و آبرو و اعتبار می‌آورد؟ مگر این نظام ملک‌طلق افرادی خاص است که هر کاری دلش خواست بکنند و امنیت روحی و روانی و مادی را از دیگران سلب کنند؟ و آدم از اینها متاثر و متاسف می‌شود. 
ما در تاریخ می‌خوانیم وقتی دکتر فاطمی را پس از کودتای ۲۸ مرداد سال ۳۲ در تجریش گرفتند در راه که او را می‌بردند به فرمانداری نظامی مشتی اراذل و اوباش به او حمله کردند و دکتر فاطمی را زدند و مجروح و خونین کردند، چطور آنها اراذل و اوباش بودند اما اینها با این کارهاشان نیستند؟ پس این وضعیت مصیبت مضاعف است . . . واقعا آدم متاثر و متاسف می‌شود که اینها از همه مفاهیم و معانی دینی استفاده ابزاری می‌کنند و آنها را وارونه نشان می‌دهند و با این روشها جمهوری اسلامی با آن پشتوانه عظیم مردمی به این روز سیاه افتاده است. ما معتقدیم که نظام جمهوری اسلامی ایران حاصل انقلابی بزرگ است و باید بماند . . . بله با زور و قلدری می‌شود مردم را ساکت و کنترل کرد اما اداره نه. ما می‌خواهیم جمهوری اسلامی را حفاظت کنیم، ساختارشکن هم نیستیم. ما اینجور افراد سیاسی و روزنامه‌نگار و…را بازداشت و زندانی کردن، مطبوعات را بستن، سانسور و خفقان را حاکم کردن قبول نداریم و اینها جز آزادی‌کشی و استبداد نامی ندارد و هیچ قرابتی هم با جمهوری اسلامی‌ای که امام می‌خواست و در قانون اساسی تعریف و تبیین شده، ندارد.

نه ما وابسته به بیگانه‌ایم و نه شما، اما اتفاقا این شمائید که با این عملکرد آب به آسیاب دشمن می‌ریزید و با خشونت‌هایتان برای آنها خوراک تبلیغاتی فراهم می‌آورید. از قدیم گفته‌اند دوست نادان از دشمن دانا خطرناک‌تر است. اینها چون قدرت و امکانات دستشان است و داشتن قدرت هم شیرین است و لابد حفظش هم به هرقیمت واجب! هر حرفی را می‌زنند و هرفردی را بخواهند به اینجا و اونجا وصل می‌کنند. در زمان انقلاب که بی بی سی اخبار را انتشار می‌داد و بگونه‌ای به پیشبرد انقلاب کمک می‌کرد اشکالی نداشت اما حالا انتشار اخبار اشکال دارد؟ اگر اینگونه استدلال شود پس باید حق را به شاه داد که می‌گفت انقلاب را بی بی سی راه انداخت و وحدت ارتجاع سرخ و سیاه، چطور حرف‌های شاه نادرست بود اما حرف‌هایی که با همان منطق و محتوا از زبان شما گفته می‌شود درست است؟ . . . این که دائم دم از وحدت زده شود کافی نیست بلکه لازمه تحقق این شعار داشتن سعه صدر است و اینکه انقلاب و نظام را متعلق به همه مردم و ۷۵ میلیون شهروند ایرانی بدانیم و الان هم بنده اعلام می‌کنم که این دولت مستقر است و مسئولیت دارد و باید پاسخ‌گوی مردم باشد هر چند مشروعیت ندارد و قانونی نیست چون رای مردم را نگرفته است. ما اعلام کرده و می‌کنیم که خواستار اجرای همین قانون اساسی هستیم چون خیلی ظرفیت دارد که مغفول مانده است و برخی اصول و بطور خاص اصولی که در فصل حقوق ملت آمده است در اجرا به فراموشی سپرده شده است منتهی آقایان می‌خواهند با عدول از قانون و با تکیه بر زور و چماق و تهمت امور را به پیش ببرند تا قدرتشان حفظ شود.

به این جهت امیدواریم که اینها در نحوه نگرش و رفتارشان باید تجدید نظر کنند و دریابند که کشور را به نحو دیگر و قانونمند هم می‌شود اداره کرد که همه راضی باشند و بهره برند و آرامشی پویا و نه قبرستانی و استبدادی حاکم شود. ما براین باوریم که کل قانون اساسی باید اجرا شود و نه اینکه یک اصلش وحی منزل تلقی و اجرا شود و بقیه اصول به فراموشی سپرده شود و در مورد امام نیز باید کل سخنان و سیره عملی ایشان ملاک و معیار باشد و نه اینکه با نگاهی خاص سر و ته سخنان ایشان زده شود و به آن استناد شود. ما خواست و نظرمان روشن است و جنبش مردمی هم پس از انتخابات و در اعتراض به نتیجه اعلام شده به‌راه افتاده است همین خواست را دارد و امیدوارم با صبر و بردباری مردم در سال آینده بتوانیم به این خواست دست یابیم. * 
_____________
* برگرفته از گویا نیوز، چهارشنبه ۲۶ اسفند ۱۳۸۸. 

Volume: 
۲۵
Current Issue: 
Current Issue
Visited: 
1000