tile

پی نوشت ها



1- ميرزا يوسف خان مودب الملک ريشار فرزند مادري ايراني و پدري فرانسوي بود که در مدرسه دارالفنون تدريس مي کرد. ميرزا يوسف خان براي تعليم و تربيت دو دختر خود اميلي خانم و قمرخانم به همراهي دوستانش که خواهان تعليم و تربيت دختران خود بودند درسال 1906 ميلادي درخانه اي شخصي مدرسه اي دخترانه تشکيل داد.

2- از خانواده هاي ادب پرور ايران. رضاقلي خان هدايت اولين رئيس ايراني دارالفنون بود.

3- صديقه دولت آبادي از پيشروان نهضت آزادي زنان در ايران از خانواده اي مذهبي بود. او اولين مدرسه دخترانه را در اصفهان درسال 1917 ميلادي بنياد گذارد. درسال 1918 انجمن زنان را تاسيس کرد و در 1920، در ارتباط با انجمن زنان، مجله زبان زنان، نخستين مجله در ايران به سردبيري يک زن، را منتشر نمود.

4- نويسنده معروف، به گفته اي مجرّب ترين "نووليست" ايران.

5- نصرت الدوله فيروز، فرزند عبدالحسين ميرزا فرمانفرما از دختر مظفرالدين شاه، ابتدا وزير عدليه و سپس وزير خارجه کابينه وثوق الدوله در زمان عقد قرارداد 1919 بود. او ابتدا از نزديکان رضاشاه بود، اما پس از چندي به زندان افتاد و در دي ماه 1316 در زندان در گذشت.

6- عبدالحسين تيمورتاش (سردار معظّم خراساني) وزيردربار رضاشاه از قدرتمندترين صاحب منصبان دوران رضا شاه بود. او در سال 1311 از وزارت دربار عزل شد. رضاشاه تاسال 1318، که محمود جم به وزارت دربار منصوب شد، براي دربار سفيري برنگزيد. تيمورتاش در مهرماه 1312 در زندان به طرز مرموزي از بين رفت.

7- دکتر سعيد مالک (لقمان الملک) درسال 1306 به رياست صحيه کل مملکتي منصوب شد. او، دراين سمت، درسال 1308 اولين لايحه اجباري بودن آبله کوبي در ايران را به مجلس تقديم کرد.

8- از فعالين نهضت زنان و يکي از بنيانگذاران کانون بانوان درسال 1313

. Jane Elizabeth Doolittle -9 ، از ميسيونرهاي امريکائي، در 1921 به ايران رفت و به مدت 45 سال در زمينه آموزش دختران خدمت کرد.

10- علي اصغر حکمت يکي از پايه گذاران نظام نوين آموزشي در سلطنت رضاشاه بود. او در کابينه ذکاء المللک فروغي درسال 1312 به کفالت وزارت معارف منصوب شد و از آن پس همواره در مناصب عالي گوناگون، از جمله وزيرمعارف، رئيس دانشگاه تهران، وزيرکشور، وزير دادگستري، و وزيرخارجه خدمت کرد.

11- ميرزا يحيي خان ديبا (ناظم الدوله) در کابينه مخبرالسلطنه هدايت در دي ماه 1306 به معاونت نخست وزير منصوب شد و اين سمت را در کابينه فروغي نيز حفظ کرد.

12- ر. ک. به بيوگرافي کوتاه مهرانگيز دولتشاهي در اين کتاب.

13- هاجر تربيت از پيشگامان نهضت زنان ايران و اولين رئيس کانون بانوان در سال 1313 بود. وي از اولين زناني بود که به مجلس سنا راه يافت.

14- صفيه فيروز، از خانواده نمازي و همسر سرلشکر محمدحسين فيروز فرزند عبدالحسين ميرزا فرمانفرما بود. او در زمان جنگ دوم و اشغال ايران براي مبارزه با مخالفين نهضت زنان ابتدا حزب زنان و سپس شوراي زنان را تأسيس کرد.

15- احمد قوام (قوام السلطنه) از سياستمدارن دوران قاجار و پهلوي چندين بار به وزارت و نخست وزيري رسيد.

16- مظفر فيروز، فرزند نصرت الدوله فيروز، از نزديکان قوام السلطنه و در کابينه قوام السلطنه در زمان مسأله آذربايجان معاون نخست وزير بود.

17- دکتر حسين پيرنيا، از صاحبمنصبان وزارت دارائي، در ادوار 17، 18، و19 مجلس شوراي ملي از نائين به نمايندگي انتخاب شد. او از متخصصين نفت و استاد دانشگاه تهران بود.

18- سيدحسن تقي زاده، از دولتمردان پرسابقه ايران بود و فعاليت سياسي اش به دوران جنبش مشروطيت باز مي گشت. تقي زاده در دوران پس از جنگ جهاني دوم سال ها رئيس مجلس سنا بود.

19- عباس اسکندري درسال 1300 روزنامه تندروي "سياست" را انتشار داد. بعد از شهريور 1320 وارد صحنه سياست شد. ابتدا از م,سسين حزب توده بود، اما بعد به قوام السلطنه نزديک شد. او در دوره پانزدهم به وکالت مجلس از همدان انتخاب شد.

20- عبدالله انتظام، از صاحب منصبان برجسته ايران، خدمت دولت را از وزارت خارجه آغاز کرد. او در کابينه اول حسين علاء و در کابينه سپهبد زاهدي وزيرخارجه بود. انتظام سپس براي مدتي مديرعامل شرکت ملي نفت ايران بود. در دوران انقلاب انتظام به عضويت شوراي سلطنت تعيين شد.

21- اميرعباس هويدا خدمات دولتي را در وزارت خارجه آغاز کرد، سپس در شرکت نفت عضو هيئت مديره و مسئول اموراداري و در اسفند 1342 در کابينه حسنعلي منصور وزير دارائي شد. هويدا در 7 بهمن 1343، پس از کشته شدن منصور، مأمور تشکيل کابينه شد و تا تابستان 1356، به مدت دوازده سال و نيم، نخست وزير بود. هويدا در دوران انقلاب تصميم گرفت در ايران بماند. او پيش از انقلاب زنداني شد و پس از انقلاب به دست جمهوري اسلامي کشته شد.

22- حسنعلي منصور، فرزند علي منصور (منصورالملک) در کابينه اقبال ابتدا وزيرکار و سپس وزير بازرگاني شد. منصور براي مدتي دبير شوراي عالي اقتصاد بود. او در 1339 کانون مترقي را پايه گذاشت که بعداً در سال 1342 به حزب ايران نوين تبديل شد. منصور در 17 اسفند 1342 مأمور تشکيل کابينه شد. او در اول بهمن 1343 در جلوي درب ورودي مجلس شوراي ملي از سوي محمد بخارائي هدف گلوله قرار گرفت و روز شش بهمن درگذشت.

23- حسين علي لقمان ادهم، داراي دکترا در حقوق از دانشگاه پاريس، از صاحبمنصبان وزارت خارجه بود و پس از طي مدارج اداري در کشورهاي مختلف از جمله سوئيس (1968) و آلمان غربي (1971) سفير بود.

24- نصير عصار، فرزند سيد محمدکاظم عصارو از صاحبمنصبان وزارت خارجه، پس از طي مدارج اداري و سياسي در 1343 به معاونت نخست وزير و رياست سازمان اوقاف، در 1351 به دبيرکلي سازمان پيمان مرکزي (سنتو) و در 1354 به معاونت سياسي وزارت خارجه برگزيده شد.

25- عبدالله هدايت از امراي ممتاز ارتش ايران بود. او نخستين امير ارتش بود که به درجه ارتشبدي رسيد. ارتشبد هدايت در مقام هاي گوناگون خدمت کرد. آخرين مقام او رياست ستاد بزرگ ارتشتاران بود. هدايت در اسفند 1339 بازنشسته شد و از سوي شاه به عنوان سناتور انتخاب شد. هدايت در شهريور 1341 به اختلاس متهم و پس از يک محاکمه پُر سرو صدا محکوم شد.

26- فخرالدين شادمان در زمان وزارت عدليه داور به عضويت پارکه ديوان جزاء منصوب شد. شادمان در 1327 در کابينه عبدالحسين هژير ابتدا به وزارت اقتصاد ملي و سپس وزارت کشاورزي برگزيده شد. شادمان در کابينه سپهبد زاهدي مجدداً وزير اقتصاد ملي شد.

27- حسين نصر خدمات دولتي را در وزارت دادگستري آغاز کرد. در کابينه سپهبد رزم آراء کفالت وزارت کشور را به عهده داشت. در 1331 براي مدتي شهردار تهران بود. او در کابينه علاء در سال 1335 وزير کار، در کابينه اميني در 1340 شهردار تهران و در همان کابينه در خرداد 1341 وزير مشاور شد.

28- امير بيرجندي، در رشته مهندسي مکانيک از آمريکا دکترا گرفت. او از پيش کسوتان آموزش عمومي در ايران بود. او سرپرستي هيئت ايراني در کنفرانس بين المللي پيکار با بيسوادي سال 1964 در تهران را به عهده داشت. بيرجندي در سال هاي آخر پيش از انقلاب رئيس دانشگاه سپاهيان انقلاب بود.

29- حسين علاء از سياستمدارن ممتاز ايران بود. او متجاوز از نيم قرن در مشاغل گوناگون از رياست بانک تا سفارت، وزارت و نخست وزيري خدمت کرد. علاء هنگام اشغال ايران از سوي متفقين و امتناع شوروي از تخليه ايران، طي سخنراني مبسوطي در شوراي امنيت سازمان ملل سياست تجاوزکارانه شوروي را محکوم کرد. علاء چندين سال وزيردربار و چند بار نخست وزير بود. او درسال 1343 در سن 82 سالگي درتهران درگذشت.

30- امير اسدالله علم، فرزند اميرشوکت الملک، از خوانين و صاحب منصبان قدرتمند ايران و در کابينه هاي مختلف وزير بود. او در کابينه سپهبد حاجيعلي رزم آرا وزيرکار و هنگام ترور رزم آرا همراه او بود. علم پس از سقوط کابينه اميني، در تيرماه 1341 فرمان نخست وزيري گرفت و هنگام وقوع حوادث بهمن ماه 1341 و در گيري با آيت الله خميني نخست وزير بود. علم از دوستان نزديک محمدرضا شاه و از سال 1345 تا 1357 وزيردربار بود. او در فروردين 1357 به بيماري سرطان خون درگذشت.

31- منوچهر شاهقلي، طبيب و از دوستان نزديک اميرعباس هويدا بود. شاهقلي عضو کميته اجرائي حزب ايران نوين بود. او در ارديبهشت 1344 به سمت وزير بهداري و در شهريور 1352 به سمت وزير علوم و آموزش عالي تعيين شد.

32- دکتر حسن ارسنجاني، وکيل دادگستري و زماني ناشر روزنامه داريا، در 19 ارديبهشت 1340 به عنوان وزيرکشاورزي معرفي شد. او يکي از نظريه پردازان عمده و مجريان اصلاحات ارضي بود. ارسنجاني در کابينه علم که در 30 تير 1341 معرفي شد در سمت خود ابقاء گرديد. او در اسفند 1341 از وزارت ساقط و در فروردين 1342 به سفارت ايران در ايتاليا منصوب شد. ارسنجاني درسال 1348 درگذشت.

33- عباس سالور خدمات اداري را در وزارت کشاورزي آغاز کرد و پس از طي مدارج اداري، از جمله مديريت کل اصلاحات ارضي، به معاونت وزارت کشاورزي و سپس استانداري کرمانشاه و خوزستان منصوب شد.

34- دکتر غلامحسين صديقي، فارغ التحصيل دانشگاه سوربن در پاريس، استاد جامعه شناسي و فلسفه در دانشگاه تهران بود او در کابينه دکتر مصدق ابتدا وزير پست و تلگراف و سپس وزير کشور شد. در زمان انقلاب کوشيد تا همکاران خود را در جبهه ملي براي مبارزه با خميني بسيج کند، اما به نتيجه نرسيد.

35- دکتر غلامحسين مصاحب استاد رياضيات دانشگاه تهران، سرپرست دانشنامه فارسي و نيز سردبير مجله «رياضيات علمي و مقدماتي» بود.

36- ناصر ذوالفقاري، فرزند سردار اسدالدوله ذوالفقاري از خوانين زنجان، همراه با برادران خود برعليه فرقه دموکرات جنگيد. او در زمان جنگ و پس از آن چند دوره نماينده مجلس شورايملي بود. در زمان ملي شدن نفت از سوي نمايندگان به عضويت کميسيون نفت انتخاب شد. او مدتي شهردار تهران و در کابينه هاي علاء و اميني معاون نخست وزير و وزير مشاور بود.

37- عليقلي اردلان خدمات اداري را در وزارت امورخارجه آغاز کرد. او در چند کشور، از جمله ترکيه، امريکا، آلمان و نيز در سازمان ملل به عنوان سفير ايران خدمت کرد. اردلان درسال 1334 وزير خارجه شد. عليقلي خان اردلان آخرين وزير دربار دوران پهلوي بود.

38- سپهبد نادر باتمانقليچ از همکاران سپهبد فضل الله زاهدي بود. در زمان مصدّق زنداني شد. پس از سقوط مصدق به رياست ستاد ارتش منصوب گرديد. او زماني سفير ايران در پاکستان و در عراق بود. باتمانقليچ همچنين رياست نمايندگي دائمي ايران را در سازمان پيمان مرکزي به عهده داشت، در کابينه اقبال چند ماه وزير کشور بود.

39- علي اصغر ناصر در 4 شهريور 1332 به مديريت کل بانک ملي ايران انتخاب شد.. ناصر قبلا نماينده دائمي ايران در بانک بين المللي ترميم و توسعه بود. وي در کابينه اقبال در فروردين 1336 به وزارت دارائي منصوب گرديد. ناصر در آذر 1338 با سمت سفير کبير به دانمارک رفت.

40- به مناسبت 17 دي 1314، روز اعلام کشف حجاب در جشن دانشسراي عالي در حضور رضاشاه، که درآن ملکه و شاهزاده خانم ها شمس و اشرف بدون حجاب حضور يافتند.

41- سپهبد مهديقلي علوي مقدم در کابينه علاء در 1330 به فرماندهي ژاندارمري، در کابينه مصدق به فرمانداري نظامي تهران، در کابينه زاهدي به رياست شهرباني و سپس در کابينه هاي ديگر از جمله کابينه شريف امامي به وزارت کشور منصوب شد.

42- دکتر احمد متين دفتري، داماد دکتر مصدق، در اواخر سلطنت رضاشاه به نخست وزيري رسيد. پس از جنگ دوم در سلک مشاورين محمدرضا شاه درآمد. او از آغاز تايس سنا در آن مجلس مشارکت داشت.

43- عبدالرضا انصاري پس از اتمام تحصيلات در آمريکا و بازگشت به ايران در اصل 4 آغاز به کار کرد. او مدارج گوناگون، از آن جمله خزانهدارکل، وزيرکار، مديرعامل سازمان عمران خوزستان، استاندار خوزستان و وزير کشور را پيمود. انصاري در سال هاي آخر پيش از انقلاب رئيس سازمان شاهنشاهي خدمات اجتماعي و قائم مقام شاهدخت اشرف پهلوي در امور اجتماعي بود.

44- فضل الله نبيل خدمات خود را در وزارت امورخارجه آغاز کرد. او چند بار سفير ايران در کشورهاي اسکانديناوي بود. در اين زمان، فضل الله نبيل رئيس دفتر ملکه فرح بود.

45- دکتر احمد فرهاد، استاد دانشکده پزشکي، در ارديبهشت 1346 به رياست دانشگاه تهران انتخاب شد و تا 1342 در اين سمت خدمت کرد.

46- مهندس عبدالله رياضي، فارغ التحصيل در رشته آب و برق از فرانسه، سال ها استاد، معاون و رئيس دانشکده فني دانشگاه تهران بود. رياضي از دوره بيست و يکم به رياست مجلس شورايملي انتخاب شد و تا چند ماه پيش از انقلاب اين مقام را حفظ کرد. مهندس رياضي از سوي نظام جمهوري اسلامي بازداشت، محکوم و کشته شد.

47- صفي اصفيا فارغ التحصيل مدرسه پلي تکنيک و مدرسه معدن پاريس و استاد معدن شناسي در دانشگاه تهران، از صاحبمنصبان برجسته دولت در دوران پيش از انقلاب بود. ابوالحسن ابتهاج پس از انتصاب به مديريت عامل سازمان برنامه مسئوليت طرح ها را به اصفيا تفويض کرد. اصفيا در زمان نخست وزيري علي اميني مديرعامل سازمان برنامه شد. او همچنين مدت ها به عنوان وزير مشاور در امور اقتصادي خدمت کرد و در بسياري از زمينه ها حلاّل مشکلات دولت بود.

48- نيره ابتهاج سميعي از فعالان نهضت زنان ايران بود. او در ادوار 22، 23 و 24 مجلس از رشت به نمايندگي انتخاب شد.

49- فرخ رو پارسا، دختر فخرآفاق پارسا، دبير روزنامه «جهان زنان» و از رهبران نهضت زنان در ايران بود. او در رشته پزشکي از دانشگاه تهران دکترا گرفت. او در دهه 30 شمسي معلم و بعد رئيس دبيرستان نوربخش (رضاشاه کبير) بود. فرخ رو پارسا نخستين زني است که در ايران به مقام معاونت وزير و سپس در شهريور 1347 وزارت (وزير آموزش و پرورش) رسيد. پس از انقلاب او را به جرم فحشاء و محاربه با خدا محکوم و سنگسار کردند.

50- فرنگيس يگانگي (شاهرخ)، از خانواده هاي برجسته زرتشتي ايران، از پيش کسوتان مبارزه براي پيشبرد حقوق زنان در ايران و نيز پيشبرد صنايع دستي ايران، سال ها دبير شورايعالي زنان ايران و نيز معاون دبيرکل سازمان زنان ايران بود. او بويژه با زندگي روستائي ايران آشنائي داشت.

51- فريدون هويدا برادر اميرعباس هويدا و فرزند عين الملک هويداست. او پس از تحصيل در بيروت به پاريس رفت و به اخذ درجه دکتراي دولتي در حقوق نائل شد. در ايران، درسال 1334 به وزارت امورخارجه پيوست. درسال 1344 معاون وزارت خارجه شد واز1350 تا انقلاب نماينده دائم ايران در سازمان ملل بود.

52- مجيد رهنما در 1948 از دانشگاه پاريس در رشته حقوق دکترا گرفت. او خدمت اداري را در وزارت خارجه آغاز و مدارج مختلف را طي کرد. در 1958 سرکنسول ايران در سانفرانسيسکو و از 1965 تا 1967 سفير ايران در سوئيس بود. رهنما پس از اعلام انقلاب آموزشي در 1967 در کابينه اميرعباس هويدا به وزارت علوم و آموزش عالي منصوب شد.

53- احسان نراقي پس از اخذ درجه دکتراي جامعه شناسي از دانشگاه سوربن در پاريس به ايران بازگشت و در دانشگاه تهران به تدريس پرداخت. از زمره مشاغل او مي توان از رياست موسسه علوم اجتماعي دانشگاه تهران، مشاورت اجتماعي شوراي عالي اقتصاد، و رياست موسسه تحقيقات و برنامه ريزي علمي و آموزشي نام برد.

54- دکتر جواد آشتياني سال ها رئيس دانشکده پزشکي دانشگاه تهران بود. او در دوره پانزدهم به مجلس راه يافت و از دوره چهارم تا هفتم سنا، عضو آن مجلس بود. آشتياني همچنين از سال 1326 مديرعامل سازمان شاهنشاهي خدمات اجتماعي بود.

55- سيد محمدتقي مصطفوي از نخستين باستانشناسان ايران بود. وي پس از سال ها کاوش در شوش و تخت جمشيد و حفريات در ديگر مناطق ايران به رياست اداره کل باستانشناسي منصوب شد.

56- عباس آرام کارير اداري خود را در وزارت خارجه آغاز کرد و پس از طي مدارج اداري در مرداد 1338 در کابينه اقبال به وزارت خارجه منصوب شد. او در سال 1351 به عنوان نخستين سفير ايران به چين کمونيست رفت.

57- دکتر منوچهر اقبال، از رجال سياسي ايران بعد از جنگ بينالملل دوم، استاد و رئيس دانشکده پزشکي دانشگاه تهران، رئيس دانشگاه تهران، چند بار وزير، و از فروردين 1336 تا شهريور 1339 نخست وزير ايران بود. او در آبان سال 1342 به سمت مديرعامل و رئيس هيئت مديره شرکت ملي نفت منصوب شد و تا 4 آذر 1356، که به علت سکته قلبي بدرود حيات گفت، مصدر اين کار بود.

58- سپهبد کريم ايادي پزشک مخصوص شاه و از دوستان نزديک او بود.

59- خانم فروغ ظفر از خانواده ايلخانان بختياري، دختر عموي پدر، و "دام دُنور" مخصوص ملکه ثريا بود.

60- مهندس جعفر شريف امامي رئيس مجلس سنا، چند بار وزير و دوبار نخست وزير شد. از جمله مشاغلش نيابت رياست بنياد پهلوي، رياست اطاق صنايع و معادن، رئيس هيئت مديره بانک توسعه صنايع و معادن، و نيز استادي اعظم لژ فراماسونري را مي توان نام برد. دوره دوم نخست وزيري شريف امامي، پائيز 1357 (1967) مصادف با شتاب گيري جنبش انقلابي در ايران شد. شريف امامي در سال 1998 در امريکا درگذشت.

61- مرتضي عدل طباطبائي، از صاحبمنصبان قديمي وزارت خارجه، مدارج مختلف، از جمله رياست اداره تشريفات، را طي کرد و به عنوان سفير در چند کشور، از جمله آرژانتين، سوئد، و سنگال خدمت نمود.

62- ملکه انگليس و پرنس فيليپ از 11 اسفند 1339 تا 15 اسفند 1339 در ايران بودند. جعفر شريف امامي، نخست وزير، در شب 14 اسفند ضيافتي به افتخار آنان در کاخ وزارت خارجه ترتيب داد.

63- دکتر عبدالله معظمي، استاد دانشکده حقوق و نماينده مجلس، از ياران دکتر مصدّق بود. وي در تيرماه 1332 به رياست مجلس انتخاب شد. پس از سقوط مصدق، معظمي براي مدتي زنداني شد، اما پس از چندي به شغل استادي دانشگاه بازگشت. خويشي معظمي با شريف امامي کمک کرد که او دگربار به صحنه سياست بازگردد.

64- بدرالملوک بامداد از پيشگامان جنبش زنان در ايران و از اولين زناني که به دانشگاه راه يافتند بود. او شرح جنبش بانوان را در کتابي به نام «از تاريکي به روشنائي» به رشته تحرير درآورده است.

65- دکتر محمد باهري در کابينه علم ابتدا معاون نخست وزير و سپس در بهمن 1341 وزير دادگستري شد. او از نزديکان علم بود وزماني که علم وزارت دربار را داشت او معاون وزارت دربار در امور اجتماعي بود.

66- حبيب ثابت از تعمير دوچرخه و رانندگي کاميون آغاز کرد و در نهايت به يکي از بزرگترين سرمايه داران و صاحبان صنايع ايران - از جمله شرکت ثابت پاسال، شرکت زمزم (پپسي کولا)، اولين تلويزيون ايران- تبديل شد. او در هيئت مديره بسياري از شرکت هاي عمده عضويت داشت.

67- سپهبد صادق اميرعزيزي پس از پيمودن مدارج و فرماندهي هاي مختلف در ارتش، در کابينه علي اميني و سپس در کابينه اول اسدالله علم وزير کشور شد.

68- شوکت ملک جهانباني، فارغ اتحصيل دانشسراي تربيت معلم، از فرهنگيان بود. پس از تأسيس حزب ايران نوين به شوراي مرکزي و نيز کميته اجرائي حزب انتخاب شد. جهانباني در ادوار 21، 22 و 23 نماينده مجلس از تهران و در دوره هاي ششم و هفتم نماينده مجلس سنا بود.

69- نزهت نفيسي فرزند دکتر لقمان نفيسي و همسر احمد نفيسي، زماني شهردار تهران بود. او از سوي حزب مردم کانديد و در دوره بيست و يکم از بافت کرمان به نمايندگي مجلس شوراي ملي انتخاب شد.

70- منوچهر پرتو پس از پايان تحصيلات در رشته حقوق در دانشگاه تهران به وزارت دادگستري پيوست. او پس از طي مراحل اداري، از جمله مديريت و معاونت وزارت دادگستري، و نيز عضويت در ديوان عالي، در آذر 1347 ضمن ترميم کابينه اميرعباس هويدا به عنوان وزير دادگستري معرفي شد. پرتو در دوره ششم سنا نماينده انتصابي تهران بود.

71- صادق احمدي پس از پايان تحصيلات در رشته حقوق در دانشگاه تهران به وزارت دادگستري پيوست. او پس از طي مراحل اداري و حقوقي، از جمله دادستاني تهران و معاونت پارلماني وزارت دادگستري، در سال 1350 به عنوان وزير دادگستري معرفي شد.

72- عطاءالله خسرواني، از صاحبمنصبان وزارت کار، در کابينه علي اميني وزيرکار شد و اين سمت را در کابينه هاي علم، منصور و هويدا (1340-1348) حفظ کرد. او از 1342 تا 1348 همچنين دبيرکل حزب ايران نوين بود. خسرواني در 22 مرداد 1348 به علت نزاع با غلامرضا نيک پي، وزير آباداني و مسکن وقت، از وزارت و نيز دبيرکلي حزب ايران نوين معزول شد.

73- هوشنگ انصاري ابتدا به عنوان وابسته مطبوعاتي و پس از چندي بازرگاني در سفارت ايران در ژاپن خدمت کرد. وي طي دهه قبل از انقلاب چند بار به وزارت و سفارت رسيد. در سال آخر رهبر جناح سازنده حزب رستاخيز و مديرعامل و رئيس هيئت مديره شرکت ملي نفت ايران بود. هوشنگ انصاري در زمينه تعيين سياست هاي اقتصادي ايران در دهه پنجاه نقشي موثر ايفا کرد.